blog

Beesten

Geen categorie

De manier waarop ze de vraag aan mij stelde, klonk kritisch, met een bijna agressieve ondertoon: ‘Vind je het niet te ver gaan om mensen voortdurend met apen te vergelijken? We zijn toch verder geëvolueerd dan die beesten?’ ‘Ach, het is maar een kwestie van definitie,’ antwoordde ik.

Beesten

Vertel me dan maar eens hoe ik het gedrag van mensen moet omschrijven tijdens de bedrijfsborrel op het moment dat de schaal met hapjes voorbijkomt. Ze weten niet hoe snel ze blokjes kaas naar binnen moeten werken en wringen zich in allerlei bochten om bij de bitterballen te komen.

Volgens mij is dit graaigedrag.

En hoe moet ik het gedrag van de manager begrijpen die met een kinderlijke blik zijn secretaresse op vrijdagmiddag aanstaart, omdat hij opeens niet meer weet hoe de printer, telefoon of kopieermachine werkt? En hoe heet het gedrag van medewerkers, die ervoor zorgen dat e-mailboxen van leidinggevenden overlopen, omdat ze menen hun ongenoegens of gelijk te moeten delen door middel van een cc’tje?

Dat heet toch manipuleren?

En waarom raken mensen in alle staten als ze na hun vakantie constateren dat er iemand anders op hun stoel heeft gezeten of aan hun bureau heeft gewerkt? En hoe moet ik de naamstickers duiden die geplakt worden op nietmachines, perforators, rekenmachines en andere spullen die van de baas zijn? En waarom maken mensen ruzie over kastruimte die niet eens van hen is?

Is dat geen territoriumdrift?

En waarom wil men minimaal dezelfde privileges als een collega? Waarom vindt men de blackberry, de laptop, de leaseauto of zelfs de aangepaste stoel opeens voor zichzelf ab-so-lúút noodzakelijk als iemand anders er net eentje heeft gekregen?

Dit ruikt toch naar statussymbolen?

Vind jij dit typisch menselijk gedrag? Prima. Maar ik vind het bij de beesten af.

Patrick van Veen

Eijsden, augustus 2008

Foto: Stichting Apenheul, uit: ‘Dierbare Collega’s’

Zie ook: Apemanagement

Reageer op dit artikel