blog

Het is zo mooi om te zien hoe mijn zoontje van ruim twee de Nederlandse taal machtig wordt. Een olifant was eerst nog ‘o’, toen ‘oof’, daarna ‘oppedant’ en nu zegt hij dan ‘olifant’. Hij kent de namen van tientallen dieren. Hij heeft zichzelf leren springen door door zijn knieën te veren en na heel […]

Het is zo mooi om te zien hoe mijn zoontje van ruim twee de Nederlandse taal machtig wordt. Een olifant was eerst nog ‘o’, toen ‘oof’, daarna ‘oppedant’ en nu zegt hij dan ‘olifant’. Hij kent de namen van tientallen dieren. Hij heeft zichzelf leren springen door door zijn knieën te veren en na heel veel oefenen een centimetertje los te komen van de grond. Hij ‘stampt’ als een olifant (dit noemt hij nog ‘pampen’, de letter s is lastig). Zijn zinnen worden langer: hij combineert vijf, zes of zeven woordjes. En het leukste: hij gaat woorden overnemen die mijn man en ik zeggen: ‘smaakt heerlijk’, ‘niet doen hoor!’ en ‘beetje pittig!’
Ook hecht hij aan vaste gewoontes en rituelen. Zo moet de afstandsbediening altijd op dezelfde plek liggen: in de tv-kast. Ligt hij op de tafel of op de bank, dan moet en zal hij hem terugleggen waar hij hoort. ‘Zóóóó, heb ik opruimt’ zegt hij dan stralend.
De mateloze veerkracht en leergierigheid die kinderen laten zien is iets wat we als volwassenen ook zouden mogen koesteren. Maar vaak, naarmate we opgroeien en ouder worden, verliezen we die argeloosheid, speelse nieuwsgierigheid en dat opgewekte vertrouwen. In plaats daarvan sluipt een bedachtzaamheid naar binnen en kijken we vooral naar anderen om te zien of we het wel ‘goed’ doen.
Daarom deel ik met jullie graag een deel van een speech van Nelson Mandela die hij uitsprak in 1994. De tekst komt van schrijfster Marianne Williamson. Ik kan er niets aan doen, maar als ik deze tekst lees, krijg ik kippenvel. Wellicht heb je hem wel eens gelezen of gehoord:

Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness, that most frightens us.
We ask ourselves, who am I to be briljant, gorgeous, talented and fabulous?
Actually, who are you not to be?
You are a child of god, your playing small doesn’t serve the world.
There is nothing enlightened about shrinking so other people won’t feel insecure around you.
[…]

We trappen af met deze eerste editie van 2014 die in het teken staat van persoonlijke groei. Lees de verhalen van Debbie, Liesbeth en Yvonne die een tweede carrière begonnen en daar wel bij varen. En verdiep je in de wondere wereld van e-mailverslaving, hoe je keuzestress aanpakt, hoe je kunt groeien als personal assistant en hoe je een stagiaire kunt laten opbloeien!
Ook introduceren we de nieuwe rubriek Young Professional met speciale aandacht voor de jonkies onder de managementondersteuners: ze zijn tussen de 25 en 35 jaar en vol ambitie. Ook meedoen aan deze rubriek? Meld je dan aan bij ondergetekende.
Ik gun je een ‘groeizaam’, stralend 2014 vol gezondheid, werkplezier en creativiteit en hoop dat wij van de redactie je via het blad, de nieuwsbrief en de website inspiratie kunnen toeblazen. Geef aandacht aan jezelf, want wat je aandacht geeft, groeit.

Hartelijke groet,
Vera Bot – hoofdredacteur

Lees alvast gratis een verkorte versie van het hoofdartikel ‘Tijd voor een tweede carrière?’

Naar de januari/februari-editie van Management Support Digitaal.

 

 

 

 

Reageer op dit artikel