blog

Kopiëren

Geen categorie

Jaren geleden werd ik als uitzendkracht interne dienst opgepiept als de kopieermachine weer eens vastliep. Dan trok ik een vastgelopen A4’tje uit de krochten van de open gevouwen machine. Mijn collega’s juichten. Er kon weer gestencild worden! Dat lukte in de helft van de gevallen. In de andere helft van de gevallen kwam een monteur om […]

Kopiëren

Jaren geleden werd ik als uitzendkracht interne dienst opgepiept als de kopieermachine weer eens vastliep. Dan trok ik een vastgelopen A4’tje uit de krochten van de open gevouwen machine. Mijn collega’s juichten. Er kon weer gestencild worden! Dat lukte in de helft van de gevallen. In de andere helft van de gevallen kwam een monteur om de copier flink onder handen te nemen. Zijn koffer met een assortiment aan kwasten, sleutels en moeren stond opengeklapt naast hem. Hij vouwde de machine volledig open, ook de kleppen en deuren die voor mij normaal verborgen bleven. Dan zuchtte hij teleurgesteld en met iets van wanhoop in zijn ogen. “Die machine is onderbelast,” sprak hij dan streng. “Deze machine moet werken: honderdduizend kopietjes per dag draaien. Eigenlijk staat deze jongen een beetje te niksen hier. Daarom loopt hij telkens vast.”
Een machine die onderbelast is. Een machine die eigenlijk kapot gaat van de verveling.
Dat kan tegenwoordig.
Ook mensen kunnen onderbelast zijn. Bore-out, noemen ze dat. Ik ken ze niet. Ik ken alleen mensen die zich met de schrik in de ogen van hun to do list van vorige week op maandag over de nieuwe buigen en niet weten hoe ze het deze week weer voor elkaar moeten krijgen.
Mijn toenmalige collega, die eruitzag als een combinatie van Catweazle en Einstein, was waarschijnlijk ook onderbelast. Met zijn handen steunend in zijn onderrug stond hij bij datzelfde kopieerapparaat blaadje voor blaadje te kopiëren. Dan, uit het niets, keek hij me opeens indringend aan over zijn halve leesbrilletje en zei hij bloedserieus: “Ach, we lopen allemaal maar stage op deze planeet.”
En daarna zweefde hij weg door de gang.
Die tijden. Die mis ik nog wel eens.
Tegenwoordig leeg ik bij een storing de lekbak onder het koffieapparaat. Hetzelfde vrolijke gejoel. Er is weer koffie! En ik ben blij, want ik heb een technisch ‘probleem’ verholpen. Een dankbare taak.

Reageer op dit artikel