blog

Op een rustige vrijdagochtend op kantoor vraag ik aan John: “Wil je maandag je tweede paspoort meenemen? Dan kan ik checken of je visum voor China nog geldig is.”
“Heb ik al aan je gegeven” zegt hij. Even slaat de paniek toe.

Terecht!

Want dat paspoort ligt niet op de bekende plek. Maar ik wuif dat gevoel weg, omdat ik echt 100% zeker weet dat ik het niet heb terug gekregen.

Vergeetachtig zijn, chaotisch, ongeorganiseerd… volgens mij heeft bijna elke CEO hier last van. Daar zijn wij assistants natuurlijk ook voor, om dat op te vangen. Maar soms heb ik toch het gevoel dat die van mij echt de kroon spant. Van telefoonopladers tot volledige bagage heb ik al uit hotels laten ophalen en na laten sturen.
En op dat tweede paspoort van hem rust ook een vloek.

Toch weet ik zeker dat ik het niet heb, want hier ben ik (na een kapitale fout in het verleden) enorm alert op. Ik heb het namelijk een keer gepresteerd om het tweede paspoort, met geldig visum, vergeten mee te geven toen hij op zakenreis ging. Na zijn vertrek kwam ik er pas achter, en ik kan je vertellen, dit was een van mijn minder glorieuze momenten uit mijn carrière… John kon tot zijn tussenbestemming in het Midden-Oosten raken op zijn eerste paspoort, maar om verder te reizen had hij toch echt dit paspoort nodig.

En geloof het of niet, wij hebben toen het paspoort persoonlijk bezorgd. Ja, je leest het goed. Persoonlijk. Een ticket geboekt naar de bestemming en het paspoort overhandigd.

Kosten en baten afwegen noemen ze dat.

Maar goed, met dit voorval nog vers in mijn geheugen, staan al mijn alarmbellen aan als de woorden second passport vallen.

John kijkt naar me en ziet dat ik overtuigd ben van mijn gelijk. Na enige aarzeling begint hij hardop al zijn gangen na te gaan van de afgelopen week. Ik luister een half uur naar zijn verhaal en waar hij het paspoort toch voor het laatst heeft gehad, en zijn mening dat ‘we’ dit volgende keer toch beter moeten organiseren. Dan belooft hij me plechtig om er in het weekend naar te zoeken. Nog één keer vraagt hij voor de zekerheid of ik het toch niet heb…

Zaterdagochtend, kwart over negen, en de telefoon piept: Voilà! Een foto van het paspoort én van het visum van China. Gelukkig, denk ik. Terecht.

De tweede Whatsapp is een excuus van John. Ook terecht.

Auteur

Celia van Roosendaal | PA van CEO

Als PA van de CEO van een internationaal bedrijf maak ik heel wat mee. Het leuke aan mijn vak vind ik de diversiteit van de werkzaamheden; geen dag is hetzelfde! Daarnaast geniet ik van de uitdaging om alle vragen en verzoeken op te lossen met de nodige creativiteit. Als PA werk ik niet alleen nauw samen met mijn manager – we hebben een goede klik – maar ik ben ook een spil in de organisatie: ik moet van alles op de hoogte zijn en wil op alle niveaus van de organisatie kunnen schakelen.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels