blog

Het einde van het jaar betekent ook op het werk: feest. Er zijn pepernoten, chocoladeletters, kerstkransjes en banketstaven. Het einde van het jaar zorgt ook altijd voor ‘nog-even-snel-voor-het-einde-van-het-jaar-energie’: jaarrapportages opmaken (als de cijfers tenminste weer terecht zijn), jaargesprekken, kerstpakketten en geld dat nog op moet. Het kantoor is in rep en roer. Mijn werkplek staat […]

Profeet

Het einde van het jaar betekent ook op het werk: feest. Er zijn pepernoten, chocoladeletters, kerstkransjes en banketstaven. Het einde van het jaar zorgt ook altijd voor ‘nog-even-snel-voor-het-einde-van-het-jaar-energie’: jaarrapportages opmaken (als de cijfers tenminste weer terecht zijn), jaargesprekken, kerstpakketten en geld dat nog op moet. Het kantoor is in rep en roer.

Mijn werkplek staat precies in het midden van de afdeling en ik heb daarmee een panorama beeld over de kantoortuin, terwijl ik zelf verdekt ben opgesteld. Ik zie dan ook alle collega’s voorbij lopen maar zij zien mij niet. Sommigen durven ongegeneerd hun lichaam de vrije loop geven. Van neus peuteren tot scheten laten. Vaak genoeg moet ik er wel om lachen. Wanneer je 40 uur per week werkt, laat je vaak wat meer van je persoonlijkheid zien dan strikt noodzakelijk…

Ook krijg ik vreemde verzoekjes: “Ik weet dat het niet bij je takenpakket hoort, maar zou je het werkstuk van mijn zoon willen printen en de lay-out willen verzorgen? Ik wil namelijk niet dat mijn collega’s zien dat ikzelf het werkstuk print.” Ik heb maar even teruggekaatst wat zijzelf eigenlijk van deze vraag vond. Gelukkig vond ze het zelf ook een beetje gek.

Of: “Hoe kán iemand zoiets aan mij vragen! Ik ben toch geen Profeet?!” roept een collega uit terwijl zij mij vragend aankijkt. En daarna tegen mij: “Krijgen wij dit jaar trouwens weer van die bonbons? Ik hoop het, want ik verdien het echt!”
“Dat verdienen we toch allemaal?” zeg ik nog.
“Nee hoor, dat ben ik niet helemaal met je eens. Als iemand het verdient dan ben IK het wel. Wat ik allemaal wel niet moet doorstaan! Om 07.00 gaat mijn wekker al hoor en dan in zo’n bomvolle trein…”

De directie heeft, om kosten te besparen, besloten om geen kerstbonbons meer te geven maar alleen een cadeaukaart. En terwijl ik luister naar het geklaag en geraas van de Profeet besluit ik die informatie lekker voor mijzelf te houden.

Lieve lezers, ik wil jullie bedanken voor het lezen van mijn blogs van het afgelopen jaar. Ik wens jullie fijne feestdagen! Geniet ervan.

Auteur: secretaresse Gaby Madiredjo

Vanaf januari staat de blog van Gaby in Management Support Magazine.

Reageer op dit artikel