blog

Halverwege juni kwam onze dochter van 14 thuis met de mededeling dat ze eind augustus met een vriendinnetje meeging op vakantie naar Ibiza. Ik gunde mezelf geen tijd om het nieuws te laten landen en begon direct vragen te stellen: “Met wie ga je naar Ibiza? Zijn haar ouders daar dan ook? Op wat voor locatie kom je terecht? Hoelang wil je naar Ibiza?”

Lef

Dat ik de reis zou gaan betalen, was me al duidelijk zonder dat ik er een vraag over hoefde te stellen. Bleef de belangrijkste vraag over: hoe kom je daar? Het antwoord: “Ik vlieg alleen, want mijn vriendin is al daar met haar familie.”

Ik merkte dat mijn gevoelens en gedachten van links naar rechts werden geslingerd. 14 jaar en alleen met het vliegtuig naar Ibiza. Wat vond ik daar eigenlijk van? Ik was er voor mezelf al snel uit dat ik achter haar plan stond en het goed vond dat ze de trip zou gaan maken. Haar moeder had iets meer tijd nodig om aan het idee te wennen, maar wij als ouders stonden en staan volledig achter het mooie, onbevangen, grensverleggende, naïeve, ondernemende, onderzoekende, nieuwsgierige, krachtige initiatief van onze dochter.

Vanuit onze omgeving hoorden we vaak: “Dat jullie dit goed vinden, ze is pas 14.”

Dat klopt, ze is jong. Maar doorslaggevend in onze afweging ‘ons meisje los te laten’ was het feit dat we haar talent (namelijk haar drang om te onderzoeken waar de grenzen liggen) willen stimuleren. Haar laten ervaren hoe het is om er zelf op uit te trekken. Haar drang en wens om dit te doen was zo sterk, kwam uit haar hart en er sprak een bepaalde vanzelfsprekendheid en nuchterheid uit, waardoor zij ons ook het vertrouwen gaf dat alles goed zou komen.

Ze loopt niet in zeven sloten tegelijk, maar ze wil wel lopen – en flink ook. Wij willen als ouders niet de remmende factor op de ontwikkeling van onze kinderen zijn. Talenten moeten ruimte krijgen om te groeien. Die ruimte moeten wij ze bieden. Onze last mag nooit hun last worden. Stimuleren, faciliteren en samen kijken wat wel en wat niet kan. Onze dochter krijgt in haar leven nog genoeg te maken met remmers van haar wensen en dromen: leraren, stagebegeleiders, leidinggevenden, overheden, vrienden en buren. Laten wij als ouders alsjeblieft het goede voorbeeld geven.

Talentontwikkeling begint met het tonen van lef, zowel van de talentvolle als van haar omgeving.

Auteur: Huub van Mackelenbergh is dagvoorzitter van het congres op het Management Support Event en leidt de inspiratiesessie Laat je talent zien. 

Huub van Mackelenbergh

Huub van Mackelenbergh

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels