blog

Wederkerigheid

Geen categorie

Langzaam zakken zijn oogleden dicht. Genietend van haar masserende vingers komt hij tot rust. De stress van de confrontatie van die ochtend zakt weg. Hij kan zich geen lekkerder gevoel voorstellen dan haar vingers kroelend in zijn haar.

Wederkerigheid

Plotseling stoppen de kriebelende vingers en hij ontwaakt uit zijn roes. Wanneer hij achter zich kijkt, ligt zij op haar zij met de rug naar hem toe, ten teken dat het nu zijn beurt is. Hij vervloekt even de regels van wederkerigheid, maar ja, ze is belangrijk voor hem. Ze steunt hem, geeft hem rugdekking en als er confrontaties zijn zoals vanochtend kan hij bij haar weer terecht en vijzelt ze zijn zelfvertrouwen op.

Hij geeft zich toch maar over aan zijn plicht om ook haar te vlooien. Zijn vingers beginnen haar vacht te doorzoeken, op zoek naar vuil, beestjes en korstjes die hij minutieus verwijderd en in zijn mond stopt. Hij voelt dat zij zich op haar beurt ontspant.

<>
Met een groepje secretaressen sta ik het tafereel te observeren. Ze weten duidelijk nog niet wat ze ervan moeten denken. De massage klinkt verleidelijk, maar of ze zitten te wachten op het kroelen in de haren, daar zijn ze nog niet uit. Woorden als bloemetje, secretaressedag en complimentje komen voorbij. Ze worden gewogen ten opzichte van koffie halen, klusjes opknappen, vrijdagmiddagstress en klaagmuur na een vergadering. Ze vuren vragen op mij af: ‘Hoe zit dat met die wederkerigheid?’ ‘Is het echt om en om een uurtje vlooien?’ ‘Mag er ook met iets anders betaald worden?’

De berberapen hebben iets bij ze losgemaakt. Terwijl wij discussiëren, is zij al in de zevende hemel en vlooit hij haar nog steeds zorgvuldig, zich blijkbaar bewust van de betekenis van een goede verstandhouding.

Als we de observatie afbreken en verder lopen is er één woord dat in de hoofden blijft doormalen: wederkerigheid.

Patrick van Veen

Eijsden, juni 2008

Foto: Stichting Apenheul, uit: ‘Dierbare Collega’s’

Zie ook: Apemanagement

Reageer op dit artikel