blog

Dinosaurus 2.0

Geen categorie

Mijn jongste zoon stelde me laatst deze vraag: ‘Mam, toen jij klein was, leefden er toen nog dinosaurussen?’
Ai… deze opmerking kwam bij mij hard aan. Al mijn pogingen om als een hippe jonge moeder over te komen, waren blijkbaar voor niets geweest. Dinosaurussen… zó oud ben ik toch ook nog niet? Hoewel?

Toen ik twintig jaar geleden begon met werken, als secretaresse ofwel manusje-van-alles bij een reclamebureau, bestond er nog geen e-mail. Sterker nog, ik had een stand alone computer waarin ik met grote diskettes – floppy discs – informatie kon stoppen en er weer uit kon halen. Koeriers draaiden overuren om al onze haastklussen op tijd op de juiste plaats te krijgen en de fax nam een prominente plaats in op ons kantoor.

Ik heb dus nog meegemaakt dat het computernetwerk, e-mail en internet werden geïntroduceerd. Sommigen zagen de voordelen direct en waren dolenthousiast. Andere collega’s waren wat terughoudender, want ‘met de fax en de telefoon gaat het al jaren goed’ en ‘wat blijft er nog over van het persoonlijk contact?’
Maar de vooruitgang was niet te stuiten. Gelukkig maar, want door alle nieuwe technieken, is mijn werk als secretaresse er heel anders uit gaan zien. Niet minder druk, maar wel op een andere manier. Het plannen van bijeenkomsten gaat veel sneller, het versturen van vergaderstukken gebeurt met één druk op de knop en de notulen heb ik al uitgewerkt en naar de deelnemers gemaild voordat de voorzitter zijn laatste hamerslag gegeven heeft.

En de vooruitgang staat nog steeds niet stil. Op mijn werk heb ik dit jaar social media ingevoerd als communicatie-instrument. Dat ging niet zonder slag of stoot. Het management bleek verrassend behoudend – én terughoudend. Het grappige is, dat ik in hun discussie over social media zoveel terughoor van de argumenten van tóén. Angst voor het onbekende speelt een grote rol. Evenals een doembeeld van een steeds onpersoonlijker wordende maatschappij. Toch druk ik het door. Want de vooruitgang gaat door, ook zonder ons. Stilstand is achteruitgang. Bovendien, als mijn ‘voorouderlijke secretaressen’ de vernieuwingen niet hadden omarmd, dan had ik nu nog steeds brieven getypt op een oude, nostalgische Adler met een carbonnetje ertussen. Dus verwelkom ik de nieuwe vernieuwing. Ik stam dan wel uit een prehistorisch tijdperk, maar ga wel met mijn tijd mee. Ik ben tenslotte niet zomaar een secretaresse… Ik ben een secretaresse 2.0.

Zo, nu mijn zoon van de nadenkstoel halen.

Martine Sloezarwij
Volg me op Twitter! @SloezarwijTweet.

Reageer op dit artikel