blog

Twitter de vaut

Geen categorie

Eigenlijk zou ik een column schrijven over hoe je de sociale media in kunt zetten voor het werven van fondsen voor goede doelen. Maar terwijl ik halverwege was – inspiratieloos ploeterend in een wanhopige poging ‘m zowel leuk als leerzaam te maken – maakte ik een uitstapje naar Twitter om de zinnen te verzetten.

Daar raakte ik plots in een discussie verwikkeld over taalfouten. Niet zozeer over de fouten zelf, maar over het fenomeen om anderen en plein public erop te wijzen dat ze een (taal)fout hebben gemaakt. Ik vind dat persoonlijk zo’n irritante eigenschap dat ik acuut besloot dáár mijn column over te schrijven. Dus moet het goede doel maar even wijken. Eerst frustratie lozen, voor er ruimte is voor inspiratie.

Voor de duidelijkheid, ik ben een behoorlijke muggenzifter als het om taal gaat. Een combinatie van karakter en beroepsdeformatie, denk ik. Of het nu gaat om brieven, stukken, webteksten, columns… ik doe ijverig mijn best om een en ander foutloos op te leveren. Maar eerlijk is eerlijk, ook bij mij gaat er weleens iets mis. In mijn enthousiasme, haast of poging tot multitasken, sla ik ook weleens op de verkeerde toetsen. Of ik verbouw een zin (met veelvuldig copy/paste) zodanig dat er een soort Nederlands overblijft dat je eerder zou verwachten in een door een vertaalcomputer uit het Koreaans vertaalde gebruiksaanwijzing dan van een directiesecretaresse. En ja, dan vind ik het best fijn als iemand mij daar – liefst enigszins discreet en subtiel – op wijst. Sinds iedereen blogt, hyvet en twittert, is het stiekem maken van een genante taalfout er echter niet meer bij. Wat ik tweet, staat direct ook op mijn LInkedInprofiel te lezen. Inclusief taalfout. Tja, en dan kan ik mijn profiel nog zo mooi hebben opgepoetst, dan sta ik toch maar mooi in mijn hemd. Vooral als iemand zou besluiten om ‘en public’ mij op de fout te wijzen. Gelukkig is me dat (nog) nooit overkomen.

Toch zie ik het overal op internet – óók op secretaressefora – gebeuren dat er met veel arrogantie en in alle openbaarheid wordt gewezen op fouten van anderen. Beetje flauw, vind ik. Als je er per se iets van moet zeggen, waarom niet via een persoonlijk berichtje. Wel zo chique. Ik vraag me af waar die drang tot ‘openbare correctie’ vandaan komt. Niet uit hulpvaardigheid, vermoed ik. Frustratie? Profileringsdrang? Behoefte aan een egobooster? Ik zou tegen alle socialemediagebruikers willen roepen: “Socialemediagebruikers uit alle landen, gedraagt u zich inlevend, beleefd en vriendelijk en corrigeer andermans fouten niet in het openbaar!” De zin is iets te lang om ‘lekker te bekken’, maar de strekking is duidelijk.

Volgende week doe ik mee aan de finale van het secretaressedictee. Uit solidariteit met allen wier taalfouten weleens in het openbaar gecorrigeerd zijn, heb ik mij voorgenomen een flink aantal fouten te maken. Dan weten jullie het vast.

Martine Sloezarwij

Volg me op Twitter! @ SloezarwijTweet

Reageer op dit artikel