blog

Mixed feelings over ontslag

Geen categorie

Na vijftien jaar werkzaam te zijn geweest in een grote internationaal werkende organisatie kwam het bericht dat er opnieuw een reorganisatieronde zou gaan plaatsvinden. Als coördinator Office Management heb ik vele reorganisatierondes van dichtbij meegemaakt en het nodige voorwerk gedaan en nazorg verricht. Hoewel het thema reorganisatie een vervelende associatie heeft, kon ik in de afgelopen jaren toch mijn ei kwijt in mijn job. Het idee een bijdrage te kunnen leveren aan een juiste en persoonlijke begeleiding van collega’s waarvan de arbeidsplaats verviel, gaf me een tevreden gevoel. Deze keer zou echter mijn afdeling fors geraakt worden.

Weken van onzekerheid volgden. Terwijl ik in voorgaande trajecten deel uitmaakte van de drukke voorbereidende werkzaamheden, keek ik nu (zoals andere collega’s eerder) vanaf de zijlijn toe. Tegenstrijdige gedachten kwamen in me naar boven. Aan de ene kant paniek en verdriet: zou mijn arbeidsplaats vervallen, had ik me de afgelopen jaren niet voor 200% ingezet? Ik weet best dat het niet om de persoon gaat, maar puur om de arbeidsplaats. En toch trok ik het me persoonlijk aan.

Aan de andere kant begon ik genoeg te krijgen van de vele reorganisatietrajecten en het feit dat ik deel uitmaakte van een organisatie die zich richtte op afbouw. Dit was bij uitstek het moment van bezinning en reflectie. Wat wil ik verder nog? Ik hoop nog 25 jaar te kunnen werken. Maar waar en hoe?

Eind maart kreeg ik het bericht dat mijn arbeidsplaats inderdaad verviel. Wat ik nooit verwacht had, gebeurde. Ik kreeg een gevoel van rust over me heen. De voorgaande weken hadden me niet onberoerd gelaten en ook het combineren van een gezin met drie kinderen en mijn baan vond ik steeds zwaarder worden. In alle rust en wederzijds respect hebben mijn leidinggevende en ikzelf afspraken gemaakt over werkoverdacht, afscheidsmoment, de financiële afwikkeling en het inleveren van spullen. Binnen twee weken had ik mijn laatste werkdag gehad en was ik thuis.

De eerste maanden ben ik bewust niet meteen op zoek gegaan naar een andere baan. Enerzijds om afscheid te kunnen nemen van het bedrijf en collega’s, anderzijds om nieuwe ideeën en gedachten naar boven te laten komen. Het afscheid was niet zo zwaar, als ik verwacht had. Ik kijk met een goed gevoel terug op de afgelopen jaren. Verwijten maken heeft geen zin. Ik probeer juist activiteiten te doen waar ik energie van krijg. De afgelopen maanden heb ik bewuster genoten van mijn gezin, voor een bewustere leefstijl gekozen en ben ik bijvoorbeeld weer gaan hardlopen en lid geworden van de bibliotheek en… er borrelen nieuwe ideeën op.

Hoewel de huidige arbeidsmarkt niet gemakkelijk is, laat ik me niet uit te veld slaan. Ik blijf geloven in mijn kracht, ervaringen en competenties. Ik ben me ervan bewust dat ik de afgelopen jaren te weinig energie in mijn netwerk heb gestoken, dat probeer ik nu te herstellen. De contacten die ik leg, geven me nieuwe inzichten, en ze helpen om helder te krijgen hoe ik verder wil in mijn loopbaan. Ik wil mijn passie en enthousiasme voor het secretaressevak overbrengen aan vakgenoten en studenten in de breedste zin van het woord. Op dit moment ben ik met een aantal bedrijven en contacten in gesprek. Dit heeft nog niet geresulteerd in een concrete job of opdracht, maar de aanhouder wint en ik zie dit proces als een leerzame ervaring die niemand me afneemt.

Reageer op dit artikel