blog

Personal trainer

Persoonlijke ontwikkeling

Sporten. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Met de nadruk op haat. Ik verlang ernaar fit te zijn. Maar om me na een intensieve werkdag met lood in de schoenen te begeven naar een body pump-les (waar een groep gepensioneerde dames 15 kilo aan gewichten moeiteloos de lucht in gooit, waarvoor hulde!) en ik onder prestatiedrang probeer om 1,5 kilo van de grond te krijgen – dat is gewoon niet aan mij besteed.

Personal trainer

Ik heb overwogen om me aan te melden voor een bootcamp training. Maar nadat ik de rood aangelopen, bezwete en onder gras bedolven mensen zag rennen in de dorpskern heb ik me bedacht.

Sporten. Een eeuwige strijd, die ik meestal verlies. Tenminste, tot voor kort.

Een advertentie van een personal trainer trok mijn aandacht. Handig, dacht ik. Je bepaalt zelf op welke dagen en tijden je sport. Bij het minste teken van opgeven roept een gespierde heer of mevrouw dat je die 2 kilo óók best van de grond kunt krijgen. Geen gras. Geen groepsdruk. En dus train ik sinds 2,5 maand met een personal trainer.

En met succes! Ik ben nu een ander mens. Een sportmens. Wekelijks laat ik mezelf uitputten door mijn trainer én ik ben zelfstandig gaan hardlopen. Vorige week heb ik voor het eerst 5 kilometer gerend. Wat was ik trots en blij!

Theresia Sint Nieklaas

Theresia Sint Nieklaas

Op het werk spraken we onlangs over een ‘organisatiecultuur’. Een cultuur waaruit je als individu maar moeilijk kunt loskomen. Je hersenen zijn er namelijk op getraind om vanuit een heersende cultuur te reageren, waardoor begrippen als vernieuwing en verandering spannend kunnen lijken. Zo kreeg ik afgelopen week de mededeling over een aanpassing van het rooster in keukendiensten. Daarmee zijn namelijk organisatiebrede voordelen te behalen. Er wordt met de aanpassing wel een beroep op mij gedaan. Ik moet namelijk na gebruik mijn kopje zélf in de vaatwasser plaatsen. Mijn hakken gaan in het zand. ‘Een kopje in de vaatwasser?! Dat kost me minstens 1,5 minuut per dag extra!’

Zou er een personal brain trainer bestaan? Een inspirerende mijnheer of mevrouw die roept dat vernieuwing best goede dingen met zich meebrengt op het moment dat je gevoel of intuïtie dat tegenspreekt? Zouden de medewerkers van een organisatie ook niet trots en blij zijn als ze na een benodigde inspanning een mooi gezamenlijk doel behalen?

Tijdens het sporten drong opeens de leus tot me door die op de muur geschilderd was: ‘De eerste stap is het belangrijkst’. Deze leus is op meerdere situaties toepasbaar, ook in het werk. ‘Kom op!’ roep ik in gedachten tegen mijzelf. ‘Nog 5 hele stappen richting de vaatwasser.’ Een eerste stap richting een ‘organisatiebreed doel’ is gezet. De personal trainer in mijzelf is trots.

Zet je hoofd aan het werk

Ook de weerstand voorbij en een mentale work out doen? Kom op 8 november naar het congres Smart brains, en zet je hoofd aan het werk.

 

Reageer op dit artikel