blog

Twijfels door papegaaien (met video)

Persoonlijke ontwikkeling

Deze column schrijven is een van de leukste dingen die ik doe in mijn werk. Want tja: taal is zeg maar echt mijn ding. Maar wist je dat ik altijd twijfel of het dit keer wel zal lukken? Raar maar waar.

Twijfels door papegaaien (met video)

Natúúrlijk gaat het lukken. Het blad moet immers naar de drukker, ik heb een harde deadline. Maar welk onderwerp moet ik aankaarten? Lukt het om er wat humor in te krijgen? Hoe persoonlijk kan ik zijn, wat laat ik wel, wat laat ik niet zien? Al die vragen en twijfels zweven door mijn hoofd, zonder dat ik me er steeds bewust van ben, maar ze zijn er wel.

En soms, en dat is vervelender, soms zijn het schreeuwende papegaaien die krassen: “Wie denk je wel niet dat je bent? Denk je dat jíj kunt schrijven? Doe niet zo belachelijk. Er zijn veel mensen die zóveel beter schrijven, wat jij doet is gerommel in de marge. Er is over alles al geschreven, wat denk jij nog toe te voegen? En trouwens: klopt het wel wat je allemaal uit je toetsenbord rammelt?”

Soms is dat gekras oorverdovend.

Impostor-syndroom zorgt voor twijfels

Het kan zijn dat het impostor-syndroom hiermee te maken heeft, het onterechte gevoel dat je door de mand kunt vallen. Het zijn stemmen die vooral opduiken op momenten dat ik iets nieuws wil doen, of waarvan veel afhangt (in mijn eigen gedachten dan). Dat kan een training journalistiek interviewen zijn, video’s maken, een presentatie geven, maar ook: een wedstrijd rennen, een reis maken of een nieuw gerecht koken.

Nu is het potverdorie een keer klaar! dacht ik laatst kwaad. Altijd die eeuwige twijfel of het wel goed genoeg is. Het kan immers altijd beter. Weg met die stemmen die opzwepen en neerhalen, die me willen rechten in een perfectionistische, stramme houding.

Na het lezen van boek van Vréneli Stadelmaier (lees het interview met haar Ontwikkel meer zelfvertrouwen en zelfleiderschap (en f*ck die onzekerheid!) heb ik een manier om verder te komen: ik hoor de stemmen wel, maar ik probeer mijn oren niet meer naar ze te laten hangen. En: ik voel diep van binnen of het daar bruist, of ik energie van iets krijg, ook als het spannend is. Krijg ik een lach op mijn gezicht: bingo! Doen!

Better done, than perfect – zou dat mijn nieuwe motto kunnen worden?

Vera Bot
hoofdredacteur

Bekijk de vlog waarin ik je meeneem door de septembereditie van Management Support. Nieuwsgierig en nog geen abonnee op het blad? Je kunt een gratis proefnummer aanvragen.

Reageer op dit artikel