blog

Column Gwennie Benjamins: Pippi

Persoonlijke ontwikkeling

Column Gwennie Benjamins: Pippi

Columnist Gwennie Benjamins kon haar buurmeisjes met hun moderne Kinderpostzegel-app nog iets leren over wat ze eigenlijk verkochten.

In september stonden de buurmeisjes bij ons voor de deur. De oudere zus – de bijdehandste van de twee – hielp haar zusje met het verkopen van de kinderpostzegels. “Niet dat het zo moeilijk is om kinderpostzegels te verkopen, maar je kunt tegenwoordig bestellen met een app en dat werkt nog niet altijd. Dan kan ik de mensen die bij Lente willen kopen helpen”, zo legde ze haarfijn uit aan mij.

“Kun je dan alleen maar via een app bestellen?”, vroeg ik verbaasd. Mijn gedachten gingen naar alle andere buurtjes in de straat die al jaren van hun pensioen genieten. Gelukkig schudde Lente ontkennend haar hoofd. “Nee, je kunt ook gewoon bestellen door het op te schrijven, maar dan heb je wel een pen nodig en die heb ik niet bij me.”

Ze keek me aan met een paar ogen die leken te zeggen: “Ik weet niet of jullie zulke dingen nog in huis hebben, maar wij niet meer in ieder geval.”

“Bij hoeveel mensen ben je al geweest?”

“Jij bent de zesde.” Ze legde haar lijstje op onze keukentafel neer. “Maar nog niemand heeft digitaal besteld”, voegde ze hier schoorvoetend aan toe. “Zal ik dan maar de eerste zijn?”, vroeg ik haar, en voordat ik er erg in had kreeg ik de smartphone die haar grote zus bewaarde in mijn handen gedrukt. Vliegensvlug scrolde deze door diverse schermen heen, terwijl ze naast me stond.

“Ho, ho,” protesteerde ik. “Zo zie ik toch helemaal niet wat ik kan bestellen?”

“Misschien kan je dit ook beter aan de achterkant van mijn envelop bekijken”, opperde Lente. Met een zucht van opluchting over zo veel ouderwetse nostalgie bestudeerde ik de achterkant van de grote envelop. Ik klikte mijn bestelling aan in de app en vulde de gegevens in.

“Nu je bank nog selecteren”, commandeerde oudste zus mij. “En goed opletten dat de betaling goed gaat, hoor Lente”, waarschuwde ze haar jongere zusje, die gespannen toekeek. Na het maken van een foto van de QR-code mocht ik op mijn eigen telefoon doorgaan.

Nadat de betaling gelukt was, slaakten de zussen een zucht van opluchting. Blijkbaar was ik niet de enige die dit spannend vond.

“Wat heb je nu eigenlijk besteld?” vroeg de oudste bij het weggaan. “Bloemenkaartjes en de tas van Pippi”, antwoorde ik. Lente bestudeerde de achterkant van haar envelop. Pippi? Die had ze niet gezien…

Ik wees haar de tas aan met de beroemde spreuk en zei: “Ook ik had dit nog nooit gedaan, maar ik dacht dat ik het wel kon. Vandaar!”

Meer over Gwennie Benjamins

Hoewel het nooit écht de bedoeling was om managementassistente te worden, werkt Gwennie Benjamins alweer jarenlang als ‘rechterhand van’. Zo heeft ze menig manager bijgestaan. Sinds tien jaar is ze werkzaam in de rechtspraak, waarvan de laatste twee jaar bij het bestuurssecretariaat van de rechtbank in Breda. In haar vrije tijd schrijft ze veel (zie: gwennie.nl) en fotografeert ze alles wat los en vast zit.

Reageer op dit artikel