blog

Zogenaamde digitale ‘vaardigheden’

Digitaal werken

Afgelopen week zat ik met een vriendin van vroeger weer eens bij te praten. Wij zijn dat soort vriendinnen van: samen naar de kleuterschool, samen naar de lagere school, samen naar turnles, getuige bij elkaars huwelijk, als de eerste bij elkaar op kraamvisite en getuige van elkaars echtscheidingen. Eigenlijk gewoon getuige van elkaars leven dus. 

Zogenaamde digitale ‘vaardigheden’

We praatten lang over de strubbelingen die onze kinderen meemaken in hun pubertijd. Mijn kinderen zijn die periode alweer een paar jaar ontgroeid, haar jongste zit er nog middenin. 

‘Eigenlijk heb ik ook wel te doen met deze jeugd’, mijmerde mijn vriendin. ‘Je moet als puber tegenwoordig zoveel. Als kind moeten ze al zoveel! Zie jij ooit nog weleens groepen kinderen buitenspelen? Ruziemaken om knikkers die verloren zijn of springtouwen die kapot getrokken zijn?’ 

Ik schudde mijn hoofd. Dit is de laatste jaren een verdwijnend straatbeeld inderdaad.  

Ik dacht aan de speeltuin die een paar jaar geleden door de gemeente in de nieuwbouwwijk is geplaatst vlak bij waar ik woon. De speeltoestellen zien er nog net zo nieuw uit als toen ze geplaatst werden. Ik zie ook eigenlijk nooit kinderen gebruikmaken van het klimtoestel of de glijbaan. Wel betrap ik soms een hond die de zandbak als wc gebruikt. Nou ja, de hond weet niet beter natuurlijk, het gaat meer om zijn baasje die op dat moment op zijn gemak zijn mail aan het checken is op het bankje naast de zandbak. 

‘Eigenlijk leren de kinderen van tegenwoordig niet meer op een natuurlijke manier sociale vaardigheden aan. Ze zitten constant aan die mobieltjes geplakt en worden virtuele werelden in getrokken door al die games die ze spelen. Het is toch ook niet gek dat steeds meer mensen eenzaam zijn?’ 

Bij die woorden keek ik mijn vriendin even verbijsterd aan. 

Ze heeft gelijk. Natuurlijk heeft ze gelijk!  

Ik dacht aan de laatste paar nieuwe collega’s die ik in het afgelopen jaar erbij heb gekregen. Wat wist ik nu eigenlijk van ze?  

Sociale aspect verdwijnt uit zicht

Natuurlijk, zij werken regelmatig thuis of op een andere plek. Ik neem weleens mijn ultrabook mee naar huis en werk aan mijn keukentafel, omdat het daar makkelijker is om een verslag uit te werken of statussen te vullen zonder dat ik om de haverklap gestoord wordt door een langslopende collega. Dat is het voordeel van de huidige technologie. Maar het sociale aspect verdwijnt hierdoor behoorlijk uit zicht. 

Morgen toch eens bij die ‘nieuwe’ collega naar binnen lopen die stiekem alweer acht maanden op onze afdeling werkt. Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat haar hobby’s zijn… 

Auteur Gwennie Benjamins

Hoewel het nooit écht de bedoeling was om managementassistente te worden, werkt Gwennie Benjamins alweer jarenlang als ‘rechterhand van’. Zo heeft ze menig manager bijgestaan. Sinds tien jaar is ze werkzaam in de rechtspraak, waarvan de laatste twee jaar bij het bestuurssecretariaat van de rechtbank in Breda. In haar vrije tijd schrijft ze veel (zie: www.gwennie.nl) en fotografeert ze alles wat los en vast zit.

Lees ook Gwennies andere recente blogs

“We zijn een soort harde schijf die nooit crasht”
Siri of een notitieboek
Bucketlist en Pinterest
Toekomstmuziek

Reageer op dit artikel