blog

Lijstjes

Geen categorie

Mijn liefde voor lijstjes en mapjes is enorm. Ik heb er vele vormen van, in Word, Excel en een combinatie daarvan. De drang om te reorganiseren en beter overzicht te krijgen is er. En om deze drang te voeden ga ik eind september een cursus Excel advanced volgen. Mijn lijstjes houden me kalm. Alles staat […]

Lijstjes

Mijn liefde voor lijstjes en mapjes is enorm. Ik heb er vele vormen van, in Word, Excel en een combinatie daarvan. De drang om te reorganiseren en beter overzicht te krijgen is er. En om deze drang te voeden ga ik eind september een cursus Excel advanced volgen.

Mijn lijstjes houden me kalm. Alles staat in kolommen, kleuren en zo nodig op numerieke of alfabetische volgorde. Zolang mensen zich houden aan de volgorde van mijn lijstjes gaat het goed. Natuurlijk is er altijd wel iemand die niet voldoet aan mijn lijsten en eisen. Dan parkeer ik het in het mapje “wachten op”. Ik ben de beroerdste niet. Ik heb geduld zolang ik maar kan afvinken.

Nu kwam er vorige maand een afdeling bij. En het secretariaat moest tijdelijk naar een andere ruimte. Heerlijk, zo’n interne verhuizing. Chaos. Sommige mensen hebben al moeite met kleine veranderingen, laat staan een kast propvol oude memo’s verplaatsen naar een andere kast. De dag vóór de verhuizing wil ik mijn lijstje afgevinkt hebben. Geen enkele rode kleur wil ik zien. Ik mis nog één vinkje. Haastig ga ik op zoek naar dat vinkje. Dat vinkje is Hans en Hans is nog bezig om zijn kast uit te ruimen. Memo’s, boeken, potjes Tipp-Ex, USB-sticks gaan door zijn handen en hij vraagt mij waarom deze verhuizing moet plaatsvinden: “Ik heb hier helemaal geen zin in. Ik moet alles nu gaan doorspitten en wil helemaal niks weggooien uit 2007. Ik verhuis pas als de verhuizers komen. Wie weet kan ik nog een extra verhuisdoos ritselen.”

Wat moet ik doen voor dat laatste vinkje? Er ontstaat een onzichtbaar duel tussen de ene neuroot en de andere neuroot. Ik hou vast aan mijn lijstje en Hans houdt zich vast aan het oude vertrouwde. De discussie over het hoe en waarom ga ik liever niet aan. Deze ik-wil-afvinken-neuroot zwaait met haar lijstje. Helaas leidt de strijd nergens toe. Tot over onze oren zitten we samen in de stapels oud papier, boeken en (on)zinnige lijstjes.

Less is more heb ik geleerd bij een cursus mindfulness; ga terug naar je basis, wordt een rozijn, zoek het mosterdzaadje in je jezelf en begin opnieuw. Ik begraaf de strijdbijl. Mijn lijstjes zijn inmiddels wat minder strak, ik ben flexibeler en kijk mindfuller naar situaties en projecten. En dat dankzij dat laatste vinkje…

Auteur: secretaresse Gaby Madiredjo 

Reageer op dit artikel