blog

Het gewone leven

Persoonlijke ontwikkeling

Na vier lange, luie weken slaat mijn wekkerradio genadeloos aan op mijn vertrouwde opsta-moment: 05.30 uur. Mijn wekker staat ver weg, zodat ik de sluimertoets niet meer gebruik. Want eenmaal uit bed om de wekker uit te zetten, leert dat ik dan makkelijker door de zure appel heen bijt en doorga met opstaan. Zo op de eerste werkdag na mijn vakantie valt dat echter niet mee. Terwijl ik het vakantiegevoel zo lang mogelijk wil vasthouden.

Het gewone leven

Het gewone leven begint weer. Was het vier weken geleden ook al zo donker op dit tijdstip? Ik probeer het me te herinneren. Ik weet het antwoord al: nee, natuurlijk niet! Een maand geleden stond de zon veel hoger aan de hemel en was het op dit tijdstip allang licht buiten.

Tijdens het tandenpoetsen bestudeer ik mijn gezicht in de spiegel. Ik zie een gezonde kleur, opgedaan in de Oostenrijkse bergen, mijn ogen stralen weer en zelfs de donkere wallen lijken verdwenen. Make-up is overbodig, op misschien wat mascara na.

De vele bergwandelingen en klimpartijen hebben bovendien mijn lijf sterker en strakker gemaakt en mijn kopzorgen lijk ik (gedeeltelijk in ieder geval) in de bergen achter te hebben gelaten.

Na een snel ontbijt (wat is een ontbijtbuffet op een mooi vakantieadres toch een zaligheid…) pak ik mijn fiets uit de schuur en na een snelle banden-oppomp-sessie trap ik weer richting het werk. De eerste dag vliegt voorbij. Niet gek, want ik ben niet de enige die is teruggekomen na een lange vakantie. De vakantieverhalen vliegen over en weer en het loopt al snel tegen 12.00 uur voordat ik mezelf goed en wel achter mijn computer heb gezet om mijn mailbox te controleren.

Mijn baas is nog met vakantie, dus ik kan in alle rust ook zijn mailbox onder handen nemen. Ik lees wat lollige mailtjes over cijfers die eigenlijk niet zo belangrijk zijn, maar toch even genoemd moeten worden. Iemand probeert een vergadering te plannen, maar geeft dit na vier pogingen op met de mededeling dat we het in september nog wel een keer gaan proberen. De vette knipoog-emoticon geeft aan: we hebben ons best gedaan, maar hé, soms is het niet anders.

Aan het eind van mijn tweede week verschijnen de eerste belangrijke mailtjes weer in mijn mailbox. Het verzoek om de jaarplanning voor 2018 weer te gaan maken wordt op ons bureau gelegd, mijn baas (nog steeds op vakantie) komt af en toe weer online met een vraag of verzoek en de eerste vergadersets worden weer verspreid.

Iedere dag is het wéér een beetje donkerder bij het opstaan en de avonden hebben weer een vest- of truimoment als ik in de tuin nog wat probeer te lezen.

De vakantie langzaam weer moeten loslaten… Tja. Het gewone leven begint weer op gang te komen.

Auteur Gwennie Benjamins | Kijk ook eens op haar eigen blog schrijvenaandekeukentafel.

Gwennie Benjamins

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels