blog

Woordeloos

Samenwerken

Precies drie jaar zijn we nu naaste collega’s. Drie jaar lang delen we een kamer en ondersteunen we het volledige bestuur van onze rechtbank. Drie jaar waarin we als duo een rit hebben gemaakt in de meest bizarre rollercoaster die je je maar kunt bedenken.

Woordeloos

Eerst werd mijn middelste ernstig ziek. Zo ziek zelfs dat hij een stamceltransplantatie moest ondergaan. Mijn collega sprong moeiteloos in daar waar ik wat steken liet vallen. De uurtjes die ik afwezig was omdat mijn middelste mij nodig had, werden zonder veel woorden door haar opgevangen.

Net toen het bij mij thuis wat rustiger werd en mijn middelste eindelijk de goede kant op ging, werd de man van mijn collega ernstig ziek. De gevreesde ziekte waar we allemaal zo ontzettend bang voor zijn: kanker.

Zij hoefde niets uit te leggen, ik pak op wat zij uit handen liet vallen omdat ze thuis zoveel harder nodig is op dit moment. Geen overdracht van werkzaamheden, geen uitleg over zaken waar ik niets van af zou kunnen weten. Alles loopt op een vanzelfsprekende manier in elkaar over en in de appjes die we elkaar geregeld sturen bespreken we niet alleen de dagelijkse werkzaamheden, maar houden we elkaar op de hoogte van het reilen en zeilen rondom man en kind.

Ook de gewone dagelijkse werkvoorvallen delen we met elkaar. Het blijft gewoonweg handig om te weten wie er bijna met pensioen gaat en welke medewerkers nu alweer langere tijd ziek zijn. En nu we ook nog bijna gaan verhuizen van een verouderde rechtbank naar een spiksplinternieuw gerechtsgebouw, is het meer dan noodzakelijk dat we elkaar zoveel als mogelijk blijven informeren.

Steeds als we met elkaar overleggen beseffen we als geen ander dat wij een groot geluk delen met elkaar. De kracht van non-verbale communicatie. Eén blik, één enkele wenkbrauw die opgetrokken wordt bij een groot overleg en de een weet wat de ander denkt. Soms is een zucht genoeg om even een kopje thee te gaan halen of om met een luid ‘Aha!’ de slappe lach te krijgen.

Thuis zeggen wij altijd tegen elkaar: ‘Als je er niet over praat, kunnen we er ook niets aan doen!’ Maar hoe heerlijk is het als je het grote geluk hebt een collega te treffen die aan een half woord genoeg heeft? Of aan een enkele blik?

Al blijft het wel gek dat we vaak in dezelfde outfit op het werk verschijnen, terwijl we daar echt nooit (met mijn hand op mijn hart) iets over afspreken!

Auteur Gwennie Benjamins

Hoewel het nooit écht de bedoeling was om managementassistente te worden, werkt Gwennie Benjamins alweer jarenlang als ‘rechterhand van’. Zo heeft ze menig manager bijgestaan. Sinds tien jaar is ze werkzaam in de rechtspraak, waarvan de laatste twee jaar bij het bestuurssecretariaat van de rechtbank in Breda. In haar vrije tijd schrijft ze veel (zie: www.gwennie.nl) en fotografeert ze alles wat los en vast zit.

Lees ook Gwennies andere recente blogs

Zogenaamde digitale ‘vaardigheden’
“We zijn een soort harde schijf die nooit crasht”
Siri of een notitieboek
Bucketlist en Pinterest
Toekomstmuziek

Reageer op dit artikel