blog

Column Gwennie Benjamins: Brieven van vroeger

Taal en communiceren

Column Gwennie Benjamins: Brieven van vroeger
Gwennie Benjamins

Een stapel oude brieven van Gwennie Benjamins aan haar nichtje maakte de columnist een beetje weemoedig.

Met een van mijn nichtjes van mijn moeders kant heb ik altijd al een speciale band gehad. In de vakanties logeerden we bij elkaar en bij familiebijeenkomsten zaten we als een soort Siamese tweeling naast elkaar. Ook nu nog zien we elkaar met enige regelmaat, met of zonder onze partners.

Pasgeleden hadden we weer eens afgesproken. Bij binnenkomst duwde ze me een plastic tasje in mijn hand met de mededeling: ‘Straks pas openmaken. Als ik weg ben. En dan heel lang ervan genieten en heel hard lachen!’

Verbaasd legde ik het tasje opzij, maar iedere keer moest ik er even naar kijken. Wat zou daar toch in zitten?

Aan het eind van de middag vertrok mijn nichtje weer en kon ik eindelijk de inhoud van het tasje bekijken. Tot mijn stomme verbazing haalde ik er een enorme stapel enveloppen uit. Bovenop lag een handgeschreven briefje.

‘Lieve nicht, ik heb ze allemaal bewaard! Veel leesplezier. PS, ze liggen op volgorde, dus bovenaan beginnen.’

In mijn hand had ik de jarenlange correspondentie die van mijn kant richting haar was gegaan. In mijn ronde meisjeshandschrift had ik ware epistels geschreven. Vele over de verliefdheden die ik op de lagere school had (volgens mij ben ik op de halve klas verliefd geweest, maar dat terzijde). Latere brieven over de worsteling van het ouder worden. Het onbegrip van mijn moeder (uiteraard lag het altijd aan haar), de irritaties richting mijn broertje (onnodig om te zeggen dat ook hij totaal niet deugde) en de twijfel over mijn studiekeuze toen ik in de examenklas zat.

Het maakte me een beetje weemoedig.

Dit is iets wat mijn kinderen nooit retour zullen ontvangen van een vriendje, vriendinnetje, laat staan een nicht of een neef. Tegenwoordig gaat alles per sms, WhatsApp of mail. En dan ook nog vaak in afkortingen.

Geen: ‘Ik hoop je heel snel weer te zien, want dan kunnen we lekker verder kletsen!’, maar ‘ABF, CUIRL’ (always best friends, see you in real life). Dat zijn niet direct de teksten die je snel uitprint om later weer eens terug te lezen. Het is nog maar de vraag of je later nog weet wat je toen überhaupt bedoeld hebt!

Ik vind het vooral grappig om terug te lezen waar ik me allemaal druk om maakte. Verliefdheden, een afwas die ik niet met mijn broertje wilde doen en de eeuwige bemoeizucht van een overbezorgde moeder.

Het had erger gekund.

Meer over Gwennie Benjamins

Hoewel het nooit écht de bedoeling was om managementassistente te worden, werkt Gwennie Benjamins alweer jarenlang als ‘rechterhand van’. Zo heeft ze menig manager bijgestaan. Sinds tien jaar is ze werkzaam in de rechtspraak, waarvan de laatste twee jaar bij het bestuurssecretariaat van de rechtbank in Breda. In haar vrije tijd schrijft ze veel (zie: gwennie.nl) en fotografeert ze alles wat los en vast zit.

Reageer op dit artikel