blog

Machtspositie

Geen categorie

Ik heb als secretaresse een zekere machtspositie in aanloop naar de jaargesprekken. Het hele jaar door hoor ik geklaag dat er geen geld is voor een cursus of opleiding en dat de leidinggevende er nóóit is. En in dat ene uurtje hebben collega’s ineens niets nodig: geen cursus, geen advies van de leidinggevende. En dat […]

Machtspositie

Ik heb als secretaresse een zekere machtspositie in aanloop naar de jaargesprekken. Het hele jaar door hoor ik geklaag dat er geen geld is voor een cursus of opleiding en dat de leidinggevende er nóóit is. En in dat ene uurtje hebben collega’s ineens niets nodig: geen cursus, geen advies van de leidinggevende. En dat ze geen kaartje hebben gekregen omdat ze ziek thuis waren, ach, daar willen ze het toch maar niet over hebben.

Het begint met het invullen van een vragenformulier. Bij de vragen ‘wat vind je van de samenwerking met collega’s?’ en ‘wat vind je van de rol van je leidinggevende?’ gaan mensen twee keer zo hard nadenken over hun antwoord. Tegelijkertijd vragen zij zich ook af welke collega’s hun input hebben gegeven want dat komt pas ter sprake tijdens het jaargesprek. Laat dat even lastig zijn. Het hele jaar is iedereen zichzelf, behalve in dat ene uurtje.

Nu ben ik belast met de taak om de informatie te verzamelen voor de jaargesprekken: input van collega’s, ingevuld formulier van de leidinggevende. Iedereen weet dat. Maar wat zij niet weten is dat ik alle documenten ontvang in een beveiligd bestand. Ik kan er dus niets mee. Maar… ik moet eerlijk bekennen dat het mij wel een soort macht geeft.

Bij de koffieautomaat word ik aangesproken door collega Carla. Ze wil weten wat collega’s van haar vinden en wat ik van haar vind. En ik vind wat van haar. Ik vind haar namelijk helemaal niet leuk. Wanneer zij bij mijn bureau staat klaagt ze dat ze wéér iets niet kan vinden en dat haar collega’s niet zo hard werken als zij doet. Toen ik haar verzoek weigerde om een document te kopiëren en uitlegde waarom ik dat niet deed, welkom bij het nieuwe werken, of ik wel goed was en dat dit “werkweigering wordt genoemd, ik stap naar je leidinggevende”.

Elke keer wanneer ze langsloopt zucht ik inwendig. Wanneer ik iets van haar nodig heb, reageert ze niet. Ze negeert mijn verzoeken volkomen. Dus op het moment dat zij mij vroeg wat ik van haar vond kwam er uit mij geen geluid. Mijn gezicht spreekt namelijk boekdelen.

“Gaby, kun jij mij vertellen welke collega’s zijn gevraagd om input te geven aan mijn jaargesprek?”
“Nee, ik kan je helaas die informatie niet geven.”
“Zeg heb je iets met je haar gedaan? Hoeveel kinderen heb je? Volgens mij ben je wat afgevallen of zie ik dat niet goed? Het lijkt wel alsof je hier al járen zit, je voelt zo vertrouwd.”
Inmiddels zucht ik alsof ik elk moment kan bevallen van een duivels ei.
En dan ineens ben ik mij bewust van mijn machtspositie. “Zeg Carla heb jij voor mij zo de informatie waar ik een paar weken terug om vroeg?”
“Ja hoor die krijg je zo van me!”
Op het zelfde moment overhandig ik het jaargesprekpakketje aan haar leidinggevende.
“Zó dat is een dik pakketje,” zegt Carla en geeft mij een knipoog.
Een paar uur later zie haar en vraag vriendelijk hoe het gesprek was gegaan en wanneer ik de stukken kan krijgen. Ze negeert mij volkomen, mijn macht is weg.
Ik krijg het jaarverslag terug om te archiveren en terwijl ik dit doe zeg ik tegen mijzelf:
Gaby, het leven is een feest en Carla is niet uitgenodigd.

Auteur: secretaresse Gaby Madiredjo 

Reageer op dit artikel