blog

Ik bewaak mijn deadlines en houd alle partijen goed in de gaten. Als een havik vlieg ik boven mijn deadline en hou haarscherp in de peiling of iedereen er rechtlijnig op af gaat. Volgens Wikipedia is een deadline de tijdslimiet die aan een proces is gesteld, of de uiterste datum waarop dat proces moet zijn […]

Havik

Ik bewaak mijn deadlines en houd alle partijen goed in de gaten. Als een havik vlieg ik boven mijn deadline en hou haarscherp in de peiling of iedereen er rechtlijnig op af gaat.

Volgens Wikipedia is een deadline de tijdslimiet die aan een proces is gesteld, of de uiterste datum waarop dat proces moet zijn afgerond. Er wordt ook wel gesproken van ‘fatale datum’ of ‘fataal tijdstip’, en daarmee wordt benadrukt dat er daarna in het geheel niets meer kan worden gedaan. De tijdsdruk die je is opgelegd, kan je inderdaad fataal worden en zéker wanneer je afhankelijk bent van derde partijen. Deze partijen heb je nodig om je deadline levend te bereiken.

Ik beheer de logistieke processen voor een klein evenement en ik heb alle betrokken partijen ingelicht. Ik houd hen op de hoogte en zij mij. Ze hebben ook al kennisgemaakt met mijn alter ego ‘de havik’ die de vleugels heeft van een Excellijst (lang leve de cursus!). We zijn maar één stap verwijderd van de deadline en alles gaat goed. De havik kan gaan landen en ziet het volgende evenement met deadline al op de kaart.

Totdat… één van de partijen de ernst van de deadline niet begrijpt. Het fatale moment kan elk moment aanbreken. De havik landt op haar bureau en mijn Excelvleugels laten haar blonde lokken wapperen. Ik vraag haar in alle kalmte wat er aan de hand is en hoe het komt dat ik, de havik, dit niet eerder heeft kunnen signaleren. Waarop zij het volgende antwoord: “Gaby, je bent toch secretaresse, jij hoort dit toch allemaal in de gaten te houden? Alle aanvragen heb ik gedaan en dat ik geen bevestiging heb gekregen hoor jij toch te bewaken?”

Het lijkt alsof ze wilt zeggen: wat dóét jouw alter ego eigenlijk?

De deadline is over 72 uur en ik voel het branden en het zijn helaas niet haar schenen. Zij blijft naar haar scherm kijken en ik pak intussen de telefoon en bel naar mijn interne ketenpartners en na vele “ik- trakteer-je-op-koffie”, en “Je-bent-ge-wel-dig” voelen mijn schenen minder heet aan. Opgelucht hang ik op en ik vraag haar om me in het vervolg op de hoogte te houden en dat ik dit geen fijne manier van samenwerken vind.

Tja, het leven van een secretaresse is niet makkelijk, hè. Maar we kunnen het elkaar wel makkelijker maken door goed te communiceren en niet achteraf gaan piepen dat er iets misgaat.

Want piepende muizen eet de havik met huid en haar op.

Auteur: secretaresse Gaby Madiredjo

Reageer op dit artikel