blog

Ik ben een beelddenker. Als iemand iets aan me vertelt, zie ik het helemaal voor me. Van zonnige stranden tot bloederige ongevallen. Alles trekt als een zelfgemaakte film in mijn hoofd aan me voorbij.

Baanboetseren

Het grote voordeel van beelddenken is dat ik vaak ontzettend snel het grote geheel overzie met de diverse details. In een flits zie ik waar obstakels zich eventueel kunnen voordoen en (een bijkomend extra voordeel): ik probeer deze hindernissen bij voorbaat te tackelen. Iedereen snapt waarschijnlijk ook direct waar het grootste nadeel zich dan bevindt. Daar waar anderen zich nog in de ontwerpfase bevinden, race ik al over een soort circuit om alle mogelijke problemen te inventariseren. Razendsnel plak ik overal geeltjes met de eventuele oplossingen. Soms in meervoud. Ik geef toe, dit kán vermoeiend zijn. Voor mijn collega’s, maar ook voor mezelf.

Toen ik in maart het onderwerp van deze Management Support in mijn mailbox kreeg moest ik even schakelen. Jobcrafting. Ik had echt geen flauw idee wat dat nu zou moeten zijn.
Maar het internet wacht altijd geduldig op mij, dus al snel tikte ik ‘job crafting’ in Google in.

Wikipedia legde het voor mij eenvoudig uit.
Job crafting, in het Nederlands ook wel baanboetseren genoemd, is een manier waarop een individu zelf zijn baan herstructureert. Dit kan doordat de werknemer aanpassingen aanbrengt in zijn taken of dat er aanpassingen gemaakt worden in de samenwerking. Hierdoor wijzigt het cognitieve beeld dat hij van zijn werk heeft.

Werkzaamheden toevoegen

En ook hier sloeg het beelddenken ongenadig toe. Ik zag mezelf aan mijn bureau op mijn werk zitten met een enorme bonk klei voor mijn neus. Overal lagen boetseerhoutjes, spatels en mirettes. Het grote schort dat ik ter bescherming droeg had overal spatten klei en mijn leidinggevende stond mij vanaf de drempel bedenkelijk gade te slaan.
Af en toe vroeg ik of ik bepaalde werkzaamheden mocht toevoegen aan mijn kunstwerk. Werkzaamheden die niet direct tot mijn takenpakket behoren, maar die wel ontzettend leuk zijn om te doen. Die van toegevoegde waarde zijn voor ons team en – niet geheel onbelangrijk – zeker voor mijn manager. Ik stelde me voor dat hij ja knikte en ging dan weer enthousiast aan de slag om het aan mijn werk toe te voegen.

Ik heb geen idee hoe het eindresultaat er uiteindelijk uitzag, want heel eerlijk gezegd werd zelfs deze beeldgedachte me een beetje te gortig. Beelddenken is leuk, maar misschien zitten er ook wel grenzen aan.

Auteur: Gwennie Benjamins

Hoewel het nooit écht de bedoeling was om managementassistente te worden, werkt Gwennie Benjamins alweer jarenlang als ‘rechterhand van’. Zo heeft ze menig manager bijgestaan. Sinds tien jaar is ze werkzaam in de rechtspraak, waarvan de laatste twee jaar bij het bestuurssecretariaat van de rechtbank in Breda. In haar vrije tijd schrijft ze veel (zie: www.gwennie.nl) en fotografeert ze alles wat los en vast zit.

Reageer op dit artikel